VOEDSELHULP KARIMABAD!

Beste donateurs en belangstellenden,
Het kan u niet ontgaan zijn: de zware overstromingen in Pakistan betekenen een grote ramp voor miljoenen mensen.
Ook de Karimabadvallei in het noorden van Pakistan is getroffen door zware regenval en woeste waterstromen. De gevolgen zijn desastreus. Honderden dieren zijn meegesleurd door het water, 10 families zijn dakloos en in de hele vallei is de oogst totaal verloren. Daarbij zijn bijna alle bruggen ingestort, wegen weggespoeld en is de vallei zeer moeilijk bereikbaar.

Zonder vee en voedsel vormt de naderende winter voor veel Karimabadbewoners een niet te overzien probleem. In veel huishoudens is nu al bijna geen voedsel meer en daarom moet er snel iets gebeuren. In de Karimabadvallei zijn vele families zo zwaar getroffen door de overstromingen dat zij zeer dringend hulp nodig hebben. Om een dreigende hongersnood in de Karimabadvallei te voorkomen, gaan wij daarom als Stichting de mensen helpen met voedselpaketten.

Een voedselpakket bevat een zak rijst, een zak graan en een blik ghee (bakboter). De kosten voor zo’n pakket zijn € 40. Sommige families hebben zo weinig middelen dat zij meerdere voedselpakketten nodig hebben om de winter door te komen. Om de ergste nood te ledigen, zijn in totaal ca. 350 pakketten nodig. Met de kosten voor transport en opslag, die daar nog bij komen, hebben wij ca. € 15.000,- nodig om deze mensen te kunnen helpen. Omdat de verwachting is dat de voedselprijzen in Pakistan de komende tijd enorm zullen stijgen, proberen wij de voedselpakketten zo snel mogelijk aan te schaffen en naar Chitral te vervoeren.

Mohd Ali en een aantal dorpsgenoten, verenigd in de ‘Breshgram Village Organisation’ dragen zorg voor een eerlijke verdeling onder hen die onze hulp het meest nodig hebben. Kunnen zij ook op uw hulp rekenen? U kunt uw gift storten op bankrekeningnummer 49.69.14.030, t.n.v. Stichting Kinderen Karimabad te Maarssen o.v.v. voedselhulp Karimabad.

Klik hier om de Word versie van voedselhulp Karimabad te downloaden.


. . . . . . . . . . . . .Column Gert-Jan

Milieu
Wie in het dorpje Breshgram eens milieu-kritisch om zich heen kijkt, zal merken dat er maar weinig zwerfafval rondslingert. Vergeleken met een gemiddelde straat in het stadje Chitral ligt alles er erg schoon bij. Dit komt niet omdat er dagelijks een veegmachine over de weg komt rollen en ook niet omdat er geregeld een ‘grote buurtactie’ wordt gehouden maar simpelweg omdat er weinig afval is. Waar een gemiddeld gezin in Nederland weinig moeite heeft in één week tijd een hele vuilniszak te vullen, maakt  een Breshgrams huishouden nog geen asbak vol.
De verklaring hiervoor ligt natuurlijk vooral in het eet- en uitgavepatroon van de Bresgramse dorpelingen die eigenlijk weinig verpakte artikelen tegenkomen. Zo bestaat het dagelijks menu uit brood (zelfgebakken van graan dat ten dele zelf wordt verbouwd), rijst (wordt in 50 kg zak aangeschaft en deze zak wordt hergebruikt) en thee (wordt als losse thee in de winkel verkocht). Dit alles wordt aangevuld met wat groenten, fruit, eieren en melkproducten uit de omgeving, dit alles rondgebracht in pannetjes en schaaltjes dus wederom zonder vervuilende verpakking. Het grootste kwaad komt eigenlijk van de kleine dorpswinkeltjes, die verpakte mierzoete snoepjes, muffe koekjes en waterige limonade verkopen en iedere aankoop steevast in een plastic zakje meegeven.
Dat er toch weinig plastic zakjes rondslingeren komt ten eerste omdat deze zaken niet door iedereen dagelijks worden gekocht en ten tweede omdat men thuis voor het kopje thee toch altijd een vuurtje laat branden waar het plastic zakje in verdwijnt. Dat het bergweggetje er zo schoon bij ligt heeft dus weinig te maken met een sterk ontwikkeld besef het milieu te ontzien en de leefomgeving schoon te houden. Waar wij de afgelopen dertig jaar behoorlijk zijn warm gemaakt om afval te scheiden, batterijen in te leveren en niet zomaar alles in de zee te kiepen, heeft hier wat dat betreft de milieubeweging nog wel het één en ander te doen.
Het weinige afval dat er namelijk wel is, wordt zonder enig probleem weggemikt. Nou is dat natuurlijk voor een kauwgompapiertje of een tot op de draad versleten schoen niet zo erg maar lege batterijen en oude olie van de jeep verdwijnen ook langs de beek onder het motto ‘Wat je niet ziet, dat is er niet’. Mocht de verpakkingscultuur hier nog eens significant toeslaan, dan zou dit nog wel eens een groot probleem kunnen worden, want men leeft hier nog grotendeels van de grond en het water dat voor handen is.
Dergelijke problemen zijn in de grote steden al goed zichtbaar. Wie zich op een broeierige dag door  Lahore, Rwalpindhi of Karachi beweegt stuit vaak op met vuilnis bezaaide straten die voorbijgangers de hand naar de mond doet slaan vanwege de stank. Ik heb begrepen dat er wel zoiets als een vuilnisdienst is maar die komt blijkbaar niet overal. De grote uitzondering is echter Islamabad. Deze stad is zo’n beetje opgezet als model voor het moderne Pakistan met als gevolg ruime wegen, veel groen en een goed georganiseerde gemeentereiniging. Het is jammer genoeg wel zo dat het vooral om het uiterlijk vertoon gaat want wie soms even verder kijkt en van de gebaande paden afwijkt komt toch weer in de eerdergenoemde berg met stinkend vuilnis.
Vandaar dat we op school bij de nieuwe generatie Breshgramers op jonge leeftijd al beginnen het belang van de zorg voor een gezonde leefomgeving te benadrukken. Dus geen papiertjes op het schoolplein, plastic zakjes zoveel mogelijk hergebruiken en batterijen in de bak. Door ook in de lessen veel aandacht te besteden aan de voordelen van een schoon milieu lijkt het erop dat bij de leerlingen langzaam een milieubewuste houding door begint te dringen. Toch zal het waarschijnlijk nog tijd duren voor deze houding in de samenleving zichtbaar wordt. De oudere generaties hebben hier immers totaal geen weet van en houden zich er ook niet mee bezig. Er zijn immers wel belangrijker zaken zoals de zorg voor voldoende voedsel voor het gezin en warm onderdak in de winter. Waarschijnlijk zal net als bij ons pas bij toenemende welvaart het belang van milieubewust handelen duidelijk worden.
Tot die tijd hebben wij helaas wel een probleem. Wat te doen als de batterijenbak vol is?.

Na de wintervakantie
In Karimabad is de winter voorbij.
Bevroren kranen en wegen vol sneeuw zijn gelukkig niet meer aan de orde want sinds het begin van deze maand is het weer zeer aangenaam. Dat is wel zo prettig voor de kinderen van de school want in februari was het vooral voor de jonge kinderen nog behoorlijk afzien om naar school te komen. Het was nog behoorlijk koud en al wachtte er in school een warm klaslokaal, de tocht over glibberige paadjes naar school bij temperaturen onder nul was niet echt aantrekkelijk. Maar inmiddels is de kou dus uit de lucht en draait de school zonder problemen. Er wordt weer volop gerekend, geschreven en natuurlijk gelezen want onze bibliotheek begint ook steeds beter te draaien. Tijdens de vakantie in de winter hebben we al onze boeken laten verstevigen, zodat ze ook in de hier nogal stoffige omgeving tegen een stootje kunnen. Bij dit soort trajecten is het overigens leuk om te zien dat we, behalve voor onze kinderen, ook wat voor de plaatselijke economie kunnen doen, hoe bescheiden ook. In dit geval betreft het een oude man in Chitral, die zijn hele leven al een soort plaatselijke boekbinder is. We hebben hem erg gelukkig gemaakt met zijn verdiensten voor het inbinden van zo'n duizend kinderboeken.
Omdat het deze keer gelukt is om de school echt begin februari weer van start te laten gaan, is de 'schade' van de wintervakantie gelukkig beperkt gebleven. Vooral voor de jongste kinderen, die net een beetje Engels beginnen te spreken, zijn lange vakanties in een omgeving met alleen de moedertaal niet erg gunstig voor het leerproces. Dat vinden de kinderen zelf overigens ook want ze stonden te trappelen om na januari weer snel aan de slag te gaan in de klas.
Ook de training van de leerkrachten gaat ondertussen verder. Het is leuk om te zien dat deze steeds meer gevoel krijgen voor het onderwijs zoals we dat in onze school graag willen geven. Al is het een complete breuk met de manier waarop zij zelf les hebben gekregen, het wordt steeds meer een vanzelfsprekendheid vanuit een kindgerichte benadering te handelen. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst wanneer deze bekwame meesters en juffen de school zelfstandig kunnen laten draaien.

Winter
In Karimabad is het op dit moment echt winter met in de afgelopen weken nachttemperaturen van 15 graden onder nul. Dit betekent dat het zolang de zon schijnt buiten best uit te houden is, maar na een uur of 4 's middags wordt het echt tijd om naar binnen te gaan. Niet dat dat veel uitmaakt voor veel mensen want binnen is het bijna net zo koud als buiten. Verwarming is er nauwelijks en de huizen zijn slecht geïsoleerd. Vandaar dat ook binnenshuis grote problemen zijn met temperaturen onder nul. In mijn eigen huis heb ik al wekenlang bevroren uien, bevroren eieren en een bevroren tandenborstel. Pannetjes water die even onbeheerd blijven staan, bevriezen ter plekke.
Nu zijn bevroren uien en tandenborstels wel weer te ontdooien, lastiger wordt het als de waterleiding bevriest. Ieder huishouden in Gram heeft ergens buiten één kraan die water voor koken, wassen en drinken levert. Het is dus van groot belang dat het ding niet bevriest want dan zit de hele familie zonder water. Natuurlijk kan men ook ouderwets naar de beek lopen maar met deze temperaturen is de wandeling met een grote pan op je hoofd niet erg aangenaam en de grootte van een gemiddeld huishouden in aanmerking nemend, moeten er per dag heel wat wandelingen worden gemaakt. Het is daarom maar beter om de kraan niet te laten bevriezen en de makkelijkste manier daartoe is om de kraan altijd zachtjes te laten lopen. Stromend water bevriest immers veel minder snel en aangezien het water uit de kraan gratis is, brengt het geen extra kosten met zich mee.
Dit openhouden van de kraan klinkt echter simpeler dan het lijkt want bepaalde handelingen, zoals het dichtdraaien van de kraan, doen veel mensen bijna gedachteloos. Mijn eigen kraan was vanwege dit gedachteloos dichtdraaien (door mijzelf) al een aantal keren stijf bevroren maar iedere keer was ik er nog net op tijd bij om het geval met een grote ketel kokend water (gesmolten sneeuw) weer te ontdooien. Helaas is niet iedereen in het dorp zo gelukkig want er zijn al verscheidene mensen die het de rest van de winter zonder water uit de kraan moeten doen. Als de bevriezing namelijk niet snel genoeg verholpen wordt, is er geen redden meer aan omdat de keiding tot in de grond bevriest. Eén keer achteloos nachtelijk bezoek van oma aan de kraan en het kan al te laat zijn. Geen ketel water die daar nog wat aan doet.
Echter, als het binnen zo koud is, hoe houdt men zich dan warm ? Het antwoord is in bijna ieder huis te vinden: een lage tafel met een deken erover heen, een pan met de gloeiende houtskool van het kookvuurtje eronder. Een ieder schuift eronder en verdwijnt tot aan de kin in een weldadige zee van warmte. Het is soms wel een geduw en geschop met al die benen onder de tafel maar het is goedkoop en zeer efficiënt. Vandaar dat in de wintermaanden menigeen niet bij de tafel vandaan te slaan is omdat dit de enige plek is waar men het niet koud heeft.
Er zit echter één nadeel aan dit systeem. De warmte is erg lokaal en geeft een gevoel alsof je in een warm bed ligt. Nu is er niets mis met een lekker warm bed maar om er het grootste deel van de dag in te liggen maakt een mens nogal loom en weeïg. Hierdoor krijgt het een soort winterslaapeffect wat misschien wel de simpelste manier is om de winter door te komen maar het komt de gezondheid niet ten goede. Ga zelf maar eens een paar maanden in bed liggen. Je komt er vast niet fit en uitgeslapen uit maar eerder hangerig en sloom. Bovendien maakt het iedere noodgedwongen tocht naar buiten (bijvoorbeeld naar het toilet) extra koud want voor wie net uit zijn warme bed komt, voelt het bij een graad of -10 buiten behoorlijk fris.
Vandaar dat ik het systeem in mijn eigen huis nog niet heb geïntroduceerd. Ik geef de voorkeur aan een houtkachel, al ben ik natuurlijk in een luxe positie met genoeg hout voor verwarming, iets wat men zich in de meeste gezinnen niet kan veroorloven. Toch mag ook wat mij betreft dit koude winterweer wel afgelopen zijn. De houtvoorraad is bijna uitgeput en zelfs met de houtkachel brandende blijven de truien en de jas gewoon aan want veel warmer dan een graad of 8 wordt het niet. Volgend jaar misschien toch maar weer kerstmis in Nederland vieren ..................

Nieuwe leerling
Al maandenlang draalt er rond onze school een jongetje dat op de Government school zit. Het jongetje dat vlakbij onze school woont, zit vaak op een heuveltje verlangend naar ons mooie schoolplein te kijken waar hij in de pauze onze kinderen ziet spelen. Zelf is hij vaak al om een uur of tien vrij omdat er in zijn school nauwelijks les wordt gegeven. Onderwijs in de Government school is gratis, maar dat is helaas ook het enige positieve aan het systeem. De kinderen leren er nauwelijks iets en worden geslagen als ze de bijna voortdurend pauzerende leerkrachten storen.
Gert-Jan besloot op een gegeven moment eens navraag te doen over het betreffende jongentje. Het bleek dat hij dolgraag naar onze school wil komen om echt te kunnen leren, maar dat zijn vader het financieel niet op kan brengen. Al hebben we op dit moment helaas weinig financiële ruimte om voor nog meer kinderen het schoolgeld te compenseren, voor deze jongen hebben we een uitzondering gemaakt. Speciaal voor kinderen zoals hij, zijn we deze school immers gestart. De nieuwe jongen (Mastan Ali) is erg gelukkig in onze school. De juffen zeggen dat hij heel hard zijn best doet om Engels te spreken en als ik de klas binnenkom zit hij helemaal te stralen zo van' kijk mij hier nu toch eens zitten'.

Column: ABC
In de eerste jaren van de jonge leerling staat met name het leren lezen centraal. Deze vaardigheid is immers de basis voor het verdere leren zodat het kind allerlei leerstof tot zich kan nemen middels het lezen van boeken. Over de beste methode om lezen aan te leren bestaan (nog steeds) verschillende benaderingen maar in het moderne leesonderwijs wordt er vanuit gegaan dat een leerling eerst de afzonderlijke letters moet kunnen verklanken om daar vervolgens woorden van te maken (hakken en plakken). Het is dus zaak om eerst de juiste klank van de letters aan te leren en niet de naam. De letter Bé bijvoorbeeld, zal een Nederlandse leerling uit groep 3 benoemen als Bù en een Ha als Hù. Waar deze methode in Nederland helemaal ingeburgerd is, geldt dit niet voor Pakistan. Kinderen leren hier traditioneel het alfabet met de namen van de letters terwijl ze de eerste woordjes vooral als plaatje (woordbeeld) uit het hoofd leren zonder de afzonderlijke letters te spellen. Hierdoor kunnen beginnende lezers soms moeilijke woorden 'lezen' omdat ze het als geheel herkennen. Een woord als 'umbrella' wordt dus niet gespeld maar herkend als 'dat lange woord met een U'. Na verloop van tijd zal het kind op deze manier een flink aantal woorden kunnen herkennen al is er van echt lezen natuurlijk geen sprake. Een kind dat bijvoorbeeld wel 'spot' maar niet 'pot' kan lezen zal moeilijk zelf nieuwe woorden kunnen lezen. In de APPS is in het tweede jaar de omslag naar de spellende leesmethode gemaakt. Dit was ook voor leerkrachten een grote omschakeling omdat zij hier zelf nooit mee hadden gewerkt. De eerste tijd ging het dan ook erg moeizaam omdat de leerkrachten herhaaldelijk terugvielen in de oude methode. Het valt niet mee om aan anderen iets te leren wat je zelf (nog) niet echt beheerst. De resultaten waren de eerste twee jaren dan ook nog niet wat we verwacht hadden. De jonge kinderen die de eerste jaren op de spelmethode overgingen kregen eigenlijk door verschillende leerkrachten verschillende methodes aangeboden en voor sommige kinderen werd dit erg verwarrend. Het was duidelijk dat ook de leerkrachten meer ervaring moesten opdoen met deze nieuwe benadering van het leren lezen.
Nu, 3 jaar later, is die ervaring inmiddels opgedaan en tot onze grote vreugde is het resultaat daarvan zeer positief. De kinderen die nu in class 1 (bij ons groep 3) zitten en dus het afgelopen jaar in de oudste kleuterklas de beginselen van het lezen hebben aangeleerd, spellen moeiteloos het ene woord na het andere en kunnen vlot hun weg vinden in de leesboekjes voor beginners uit onze bibliotheek. Vergeleken bij de situatie van vroeger is dat een ontzettend grote vooruitgang omdat kinderen in klas 1 hier normaal gesproken nog helemaal geen boekjes kunnen lezen, simpelweg omdat ze alleen maar woorden kunnen lezen die ze al (uit het hoofd) geleerd hebben. De leerkrachten van de jongste kinderen (de kleuterjuffen) zijn inmiddels zo vertrouwd met de spellende methode dat nu iedere nieuwe kleuter op een degelijke manier leert spellen en daarna lezen. Het plezier en de voldoening die deze juffen nu hebben bij het leren lezen van hun kinderen is erg leuk om te ervaren. Bijna dagelijks komen ze even aan mij vertellen wat de kinderen in hun klassen nu weer hebben gepresteerd in het lezen van totaal nieuwe woorden. Met zulke enthousiaste juffen kan het bijna niet anders of al deze jonge kinderen lezen in mum van tijd alle 1500 boeken in onze bibliotheek uit. We gaan dus maar vast sparen voor een aanvulling .................


Kuikentjes
Al vele jaren rijdt er in het voorjaar en de zomer eens per week een speciale wagen door Breshgram. Deze wagen rijdt heel Karimbad rond en wordt in de volksmond wel de 'jam, jam Kuluchi-jeep' genoemd. In de jeep (het is eigenlijk een “pick-up”) zit namelijk een meneer met een megafoon, die om de 10 seconden 'jam, jam Kuluchi' roept, zodat de aanwezigheid van dit vehikel niemand kan ontgaan. Wie één blik werpt op de jeep snapt ook zonder Khowar te verstaan meteen waar het om gaat. De wagen is namelijk helemaal volgeladen met kuikentjes (jam betekent goed en kuluchi betekent kuikentje) en het is duidelijk niet de bedoeling dat de hele lading weer terug naar de kippenfarm wordt vervoerd. Voor 15 rupees (zo'n 20 eurocent) kan men de trotse bezitter worden van zo'n goed, goed kuikentje. Hoewel het voor veel mensen nog een hele uitgave is om een paar van deze jonge kippetjes aan te schaffen, zie je na een bezoek van de jeep toch verscheidene mensen met vers aangeschafte kuikentjes huiswaarts keren. Dat lang niet iedereen overgaat tot de aankoop van 1 of meer exemplaren komt echter niet alleen door een gebrek aan rupees. Het blijkt namelijk dat de 'jam, jam kuluchis' helemaal niet zo goed zijn. Verzwakt en uitgeput door de lange tocht in de jeep haalt de helft de volgende ochtend niet eens. Van de sterkere exemplaren die de eerste nacht wel doorkomen, sneuvelen er alsnog heel wat door verkoudheidachtige verschijnselen, om maar niet te spreken van sommige vogels (die blijken ook kuikentjes te eten) en natuurlijk de vos.
Genoeg redenen om de kuikentjes maar voorbij te laten rijden. Afgelopen week kreeg ik toch de kriebels om weer eens een kuluchi-avontuur te beginnen (een eerdere poging strandde toen mijn 6 maanden oude kuikentjes Jip en Janneke 's nachts werden aangevallen door ratten en het de volgende ochtend niet meer na konden vertellen). Om een uur of 10 's morgens op een normale schooldag hoorde ik vanaf de weg de meneer met de megafoon weer zeer hard zijn best doen de kuikenwaar aan de man te brengen. Natuurlijk liet ik één van onze leerkrachten de eigenlijke aankoop doen, zodat deze de sterkste exemplaren uit kon zoeken (men zegt dat de kuikentjes met een kale hals het sterkst zijn, maar of dit veel meer is dan dorpspraat dat weet ik niet). In ieder geval was ik even later zeven kuikentjes rijker al had ik niet de illusie alle zeven in voorspoed en goede gezondheid te zien opgroeien. Mijn huis ligt namelijk nogal dicht bij de 'vossengrens' en het is dus lastig om het spul buiten te laten lopen als ik overdag niet thuis ben. De eerste dagen bleven de kleine beestjes dus noodgedwongen binnen maar daar is het erg donker en nogal koud. Dat dit niet bevorderlijk was voor een ieders gezondheid bleek al snel toen de één na de ander begon te kuchen in plaats van te piepen. En na een paar dagen vond ik de eerste kuluchi met gestrekte pootjes. Om te voorkomen dat ik binnen korte tijd weer kuikenloos zou worden, was het tijd voor een snelle actie: een kippenhok! De kinderen, die regelmatig bij mij over de vloer komen, hielpen mee met het bij elkaar zoeken van afvalhout. Met een hamer en wat spijkers was het daarna zo voor elkaar: het eerste kippenhok van Breshgram (mijn huis is blijkbaar het enige waar soms niemand thuis is). Helaas waren er toen het kippenhok klaar was inmiddels al vier kuikentjes ter ziele. Aan de andere kant zien de drie die nog over zijn er sterk en gezond uit en ze hebben lekker de ruimte in het kippenhok. Of zal ik volgende week als de 'jam, jam kuluchi jeep' weer komt..................................
 

voetbal
Toen we eind augustus onze intrek namen in het nieuwe schoolgebouw betekende dit niet alleen veel meer ruimte voor de lessen maar ook voor de speelmomenten. Door de aankoop van extra grond, een jaar eerder, waren we namelijk gezegend met een veel groter schoolplein dan voorheen en daar was iedereen hard aan toe. Ons nieuwe plein had behalve dat het wat meer m² mat, nog een ander groot voordeel: ’Het was vlak !’ Dit lijkt misschien vanzelfsprekend voor mensen uit ons platte pannenkoekland, maar in een dorp als Breshgram was (en is) het dat allerminst. Wie hier bijvoorbeeld gezellig ergens met een bal wil spelen, zal in het hele dorp en omgeving geen enkel stukje grond vinden zonder hellend vlak. In het verleden betekende dit voor Breshgramse voetballertjes òf om de 5 minuten pauzeren, omdat de bal weer eens naar beneden stuiterde, òf met de bal onder de arm naar een ander dorp lopen. Omdat beide opties niet bijzonder populair waren, werd er ook door onze APPS leerlingen voorheen nauwelijks gevoetbald.
Dit veranderde echter rigoureus met het nieuwe schoolplein. Kort na de verhuizing naar het nieuwe gebouw, werd het eerste partijtje voetbal gespeeld en sindsdien is deze sport niet meer weg te denken uit het beeld van de APPS playground. Het schoolplein bleek zeer geschikt om met twee kleine voetbalteams (zeven tegen zeven) te spelen dus werden de leerlingen in 3 verschillende competities verdeeld over 25 teams. 3 keer in de week werd er in de pauze gespeeld en dit leverde behalve veel speelgenot voor de kinderen ook allerhande leersituaties op die de kinderen hard nodig bleken te hebben. Op het gebied van samenspel bijvoorbeeld, hebben de kinderen een hele ontwikkeling doorgemaakt. Omdat zij niet gewend zijn om zo nadrukkelijk samen te werken (bij cricket ligt dit toch anders) is er voor velen in dit opzicht heel wat te leren, niet in de laatste plaats omdat ook de meisjes aan het spel deelnamen (het kostte wel enige moeite om ze zover te krijgen maar toen de eerste schroom was overwonnen vonden ze het hartstikke leuk) . Voor veel jongens was het een enorme drempel om deze medespeelsters serieus te nemen wat op zich niet zo vreemd is omdat niemand daar ooit een vrouw sport had zien bedrijven. Echter naarmate de competitie vorderde en ook de meisjes best bleken te kunnen scoren (of in ieder geval vervelend in de weg staan voor de tegenstander), kregen de 'girls’ steeds meer waardering. *
Mede omdat er een heuse beker op het spel stond, werd de voetbalcompetitie voor veel kinderen een spannende bezigheid in het anders toch wat saaie dorpsleven. Er werd veel getraind, aanvoerders probeerden nieuwe tactieken uit, en iedere dag werd er reikhalzend naar de pauze uitgekeken. De grote scorelijst in de gang werd iedere dag met veel belangstelling gevolgd want de grote vraag was: ’Welk team zou als eerste 25 punten halen ?' De laatste week van de competitie werd het ongemeen spannend toen 3 teams zeer dicht in de buurt van de overwinning waren. Toen uiteindelijk het team ‘Hakim’ het beslissende doelpunt maakte, was er een ontlading van jawelste waar een volle ‘Kuip’ bij verbleekt. Er volgde een feestelijke prijsuitreiking (met zang en dans) met zeer trotse gezichten en een grote bokaal (wel van plastic maar dat mocht de pret niet drukken). Helaas had ik de camera die dag niet paraat want dit had zeker mooie plaatjes opgeleverd. Mochten we binnenkort echter weer een competitie opzetten, dan probeer ik deze keer een zinderende fotorapportage te leveren. Houd de website dus goed in de gaten!

* De voetballende meisjes leveren nog wel eens hoofdschuddende dorpsbewoners op omdat dit wel heel erg tegen de gangbare opvattingen over de ‘rol’ van meisjes en vrouwen in gaat. Het leereffect lijkt dus ook buiten de school aanwezig te zijn !
<... terug